a
به وب سایت مجله دفترسینمایی خوش آمدید
خانهماهنامهدی۹۹تریبونوقتی اقتصاد گلوی هنر کشور را می فشارد

وقتی اقتصاد گلوی هنر کشور را می فشارد

وقتی اقتصاد گلوی هنر کشور را می فشارد

دفتر سینمایی مشکلات اقتصادی اهالی تئاتر را بررسی می کند؛

وقتی اقتصاد گلوی هنر کشور را
می فشارد

نبض هنر ایران در تئاتر می زند.

تئاتر ایران سال هاست چون چشمه ای جوشان استعدادها و ظرفتی هایی زیادی به سینما و تلویزیون ایران هدیه کرده و نقش برجسته ای در تاریخ سینمای ایران دارد.

با این وجود حال این روزهای تئاتر ایران خوب نیست و هنرمندان تئاتر کشور به دلیل بحران کرونا در وضعیت شکننده اقتصادی زندگی می کنند.

کار به جایی رسید که نمایندگان صنوف خانه تئاتر در مقابل مجلس شورای اسلامی ایران در میدان بهارستان تجمع کردند تا صدای خود را به گوش مسئولان برسانند.

تجمعی که با حضورهنرمندان شناخته شده ای همچون ایرج راد، الهام پاوه نژاد، اصغر نعیمی، هوتن شکیبا، کوروش سلیمانی و … برگزار شد.

آمارهای اداره کل هنرهای نمایشی نشان می دهد در شش ماه اول سال ۹۹ سه تالار تئاتر شهر، سنگلج و تالار هنر فقط ۲۳ اجرا را تجربه کرده اند.

این در حالی است که سه ماه اول سال ۹۹ عملا تمام سالن ها تعطیل بوده اند و این آمار در واقع مربوط به سه ماه (تیر تا شهریور ۹۹) است.

گرچه که از آمار تماشاخانه های خصوصی تا این لحظه اطلاعی در دسترس نیست اما وقتی آمار اجراهای تماشاخانه های خصوصی به این میزان پایین باشد، تکلیف تماشاخانه های خصوصی مشخص است.

جالب است بدانید در کل سال گذشته-چه شش ماه اول و چه شش ماه دوم-با احتساب تماشاخانه های خصوصی، هرشب بالغ بر ۱۰۰ اجرا در تماشاخانه ها روی صحنه می رفته است.
به همین دلیل دفتر سینمایی در شماره ماهنامه جدید خود بخش تریبون را به دیدگاه های هنرمندان عرصه تئاتر درباره دغدغه های اقتصادی خود اختصاص داده است.

میکائیل شهرستانی، کارگردان و مدرس تئاتر درباره مشکلات معیشتی هنرمندان می گوید: «پیداست که شرایط بی اندازه سخت و غیرقابل تحمل شده و هیچ مسوولی حتی تلاش هم نمی کند تا این بار سبک تر شود. برداشتن اش از دوش تئاتری ها پیشکش! وقتی نماینده کمیسیون فرهنگی مجلس اعلام می کند که در قیاس با مشکلات جاری، مشکلات تئاتر و تئاتری ها در اولویت نیست، دیگر چه توقعی از وزیر ارشاد و مدیریت مرکز هنرهای نمایشی می شود داشت؟ آن وقت داستان به همین شکلی که هست رخ می نماید که ملاحظه می فرمایید. هیچ مسوولی گردن نمی گیرد انسان هایی هم در عرصه فرهنگ و هنر هستند که فعالیت می کنند و نباید شهروند درجه ۳ و ۴ محسوب شان کرد.»

اصغر همت، بازیگر تئاتر با ابراز تاسف از وضعیت اقتصادی و تنگناهای مالی هنرمندان تئاتر در دوران کرونایی گفت: « ظاهرا ضرب‌المثلی که می‌گوید «سیر از گرسنه خبر ندارد، سواره از پیاده»

این روزها جای خود را در تئاتر پیدا کرده؛ چون مسوولان کار کرده و نکرده، در این مدت حقوق خود را دریافت کرده‌اند؛ اما بچه‌های ما در کار کرایه خانه و فراهم آوردن مایحتاج عمومی مانده‌اند.

پیش از کرونا بسیاری از گروه‌های تئاتری در سراسر ایران مشغول اجرای نمایش بودند که به‌دلیل تعطیلات کرونایی، از اجرا باز ماندند و همچنان بلاتکلیف مانده‌اند.

به اینها اضافه کنید گروه‌های در حال تمرین و در نوبت اجرا را. وی ادامه داد: همان‌طور که می‌دانید مدتی بعد از تعطیلی تئاتر یکی از هنرمندان از سوی مرکز هنرهای نمایشی به‌عنوان مسوول رسیدگی به گروه‌هایی که در سراسر کشور از کرونا متضرر شده‌اند، انتخاب شد؛ ولی جالب است که در این مدت هیچ‌کس سراغی از ما نگرفت.

ظاهرا این دوست تئاتری خود اذعان کرده که همه چیز فرمالیته است.
صدرالدین حجازی دیگر چهره تئاتر کشور است که از وضعیت اقتصادی اهالی تئاتر گلایه داشت.

وی در این زمینه خاطرنشان کرد:« تا قبل از شیوع ویروس کرونا سالن های تئاتر از رونق زیادی برخوردار بودند و برخی از تئاتر ها با کمبود سالن مواجه می شدند. این در حالی است که در شرایط کنونی بسیاری از تئاترها به دلیل شیوع این بیماری اجازه اجرا ندارند.این پیشکسوت تئاتر تصریح کرد: وضعیت اقتصادی تئاتر مانند سینما و تلویزیون نیست و با اینکه تئاتر از اهمیت زیادی برخوردار است اما با مسائل اقتصادی جامعه رابطه مستقیمی دارد. به همین دلیل نیز در شرایط کنونی وضعیت اقتصادی تئاتر مناسب نیست و در این زمینه چالش های جدی وجود دارد.شرایط به شکلی است که وضعیت زندگی بسیاری از اهالی تئاتر با چالش ها و مشکلات زیادی مواجه شده است.فارغ از سیاست گذاری صحیح یا اشتباهی که در گذشته درباره تئاتر وجود داشته در شرایط کنونی کرونا به مهم ترین چالش تئاتر در ایران تبدیل شده است.شرایط تئاتر به شکلی است که بازیگران تئاتر باید نفس به نفس و بی واسطه با تماشاگران در ارتباط باشند.این در حالی است که در شرایط کرونایی چنین امکانی برای اهالی تئاتر وجود ندارد. اینکه برخی عنوان می کنند در شرایط کنونی می توان به صورت آنلاین برنامه اجرا کرد را بنده قبول ندارم و معتقدم تنها راه اجرای تئاتر بدون واسطه و با حضور تماشاگر است.شرایط سالن های تئاتر نیز به شکلی نیست که بازیگران تئاتر بتوانند با فاصله اجتماعی نسبت به تماشاگران تئاتر را اجرا کنند.»
لیلی رشیدی نیز با انتقاد از تعطیلی دوباره تئاتر و سینما خطاب به مدیران فرهنگی و تصمیم‌گیرندگان تاکید کرد: شغل ما تفریح و تفنن نیست که مدام تعطیل شود. این بازیگر مشغول بازی در نمایش «در انتظار گودو» بود که به‌دلیل تعطیلی تئاتر و سینما، از اجرای این نمایش باز ماند.

این در حالی است که این نمایش در فضای باز باغ کتاب اجرا می‌شد. فرزند مرحوم داوود رشیدی در این زمینه تصریح کرد: عوامل تئاتری بسیار پرشمار هستند. گرچه فقط بازیگران به واسطه حضور روی صحنه دیده می‌شوند، ولی پشت صحنه تئاتر هم، افراد زیادی مشغول به کار هستند و حالا شغل همه آنان به خطر افتاده و منبع درآمدشان رو به نابودی است.

در اینکه شرایط خاص است و کرونا تمام مشاغل را تحت تاثیر قرار داده است، هیچ شکی نیست؛ ولی در این وضعیت، تعطیلی چندباره تئاتر و سینما جای تاسف و تعجب دارد. بسیاری از مشاغل نمی‌توانند خود را با وضعیت کرونایی تطبیق دهند ولی تئاتر این مزیت را دارد که می‌تواند خود را با شرایط روز و وضعیت اجتماعی هماهنگ کند.
سیاوش طهمورث دیگر بازیگر پیشکسوت تئاتر و سینمای کشور است که نسبت به وضعیت اقتصادی اهالی تئاتر انتقاد دارد. وی در این زمینه تصریح کرد:چرادر حالی که بازیگری درآمد میلیاردی دارد، بازیگرِ دیگری، باید شب، سر گرسنه بر زمین بگذارد.افرادی هستند که به بهانه کار هنری وارد عرصه سینما می‌شوند و فقط کار تجاری می‌کنند. برخی حتی دنبال تجارت و پول در آوردن هم نیستند.

آدم می‌شناسم که فیلمی را ساخته و ۴ میلیارد ضرر کرده اما برایش مهم نبوده چون از یک طرف ۴۰ میلیارد پولش شسته شده است.
طهمورث یکی از آفت‌های پول‌های وارداتی را به هم‌زدن اقتصاد سینما و تئاتر می‌داند که در سایه فعال نبودن صنوف هنری، ساختار فرهنگی این عرصه را در هم می‌شکند. او در همین رابطه توضیح می‌دهد: «در عرصه بازیگری، یک مشکل اساسی که ما داریم این است که ما اصلا صنف نداریم.

در تئاتر که اوضاع بسیار خراب است، اصلا جای صحبت ندارد اما در همان سینما هم کسی را داریم که شب گرسنه می‌خوابد، توانایی پرداخت اجاره‌اش را ندارد.

در عوض عده‌ای هستند که میلیاردی پول می‌گیرند و حاضر نیستند به همکاران‌شان کمک کنند، خود این افرادی که میلیاردی درآمد دارند، از همان فردی یاد گرفته‌اند که نان شبش را ندارد».
لازم به ذکر است بعد از شروع دوران کرونا راه های مختلفی برای حمایت از تئاتری ها که شغل شان تعطیل شده بود، مطرح شد که یکی از آنها دریافت وام از طریق ثبت نام در سامانه مشاغل آسیب دیده از کرونا بود، اما به فاصله اندکی معلوم شد به این راحتی نمی شود به این وام دست پیدا کرد.

ماجرا ازاین قرار بود که از سوی وزارت تعاون به پشتیبانی وزارت ارشاد سایتی برای مشاغلی که از کرونا آسیب دیده اند، طراحی شده و متقاضیان می توانند با ثبت نام در این سایت وام بگیرند،اما باگذشت یک ماه از راه اندازی سایت تازه مشکلات این سامانه خود را نشان داد.

یکی از این معضلات، شناسایی نشدن کد ملی متقاضیان یا تطابق نداشتن کد ملی و شماره تلفن همراهشان بود؛ چراکه تلفن همراه برخی افراد به نام خودشان نیست و این متقاضیان در این سایت دچار مشکل می شدند.

باوجود مسائل زیادی که این سایت داشت، افراد ثبت نام می کردند، ولی با پرسش هایی مضحک روبه رو می شدند مانند این که میزان درآمد ماهانه شما چقدر است؟ که مشخص می کرد این سایت، یک سایت کلی است و ویژه هنرمندان تعریف نشده، زیرا کاملا معلوم است هنرمندان درآمد ماهانه ثابتی ندارند.

از سوی دیگر برای اعلام مشکلات، یک ایمیل تعریف شده بود.مساله دیگر این است که یکسری از هنرمندان بیمه نیستند و در سامانه نیاز به ثبت کد کارگاه است که طبعا تعدادی از هنرمندان نداشتند. از طرفی برخی هنرمندان می گویند ثبت نام هایشان تا مرحله ای جلو رفته و بعد متوقف می شد. بعد از بروز مشکل، هنرمندان ضمن تماس با شماره ای که برای طرح مشکلات تعریف شده بود با عدم پاسخ مواجه شدند. در همین مرحله تعدادی از اعضا از خیر این وام گذشتند.

دفتر سینمایی

به اشتراک گذاشتن با :
امتیاز به این مقاله

ehsanansari10@yahoo.com

بدون نظر

پیام بگذارید